Rozruch silników: Jak uniknąć przegrzewania?

Softstarter i falownik palą się od przegrzania? Czas na poślizg w oleju

Kiedy musisz ruszyć głównym napędem taśmociągu węglowego z kilometrową taśmą albo ciężką kruszarką kamienia, masz przed sobą gigantyczny moment bezwładności do pokonania na stracie. Pierwsza myśl elektroników: wrzucamy wielkiego byka, 300 kW falownik, krzywa „S” na 60 sekund rozruchu i gotowe. Prawda brutalnie mści się na hali. Przy tak długim, ciężkim, i „buczającym” rozruchu, tranzystory falownika grzeją się do czerwoności, a silnik pozbawiony porządnego chłodzenia z wentylatora własnego (bo kręci się jeszcze wolno) dusi izolację na zwojach uzwojenia.

Klasyczna mechanika do dziś ma na to o wiele sprytniejsze rozwiązanie: Sprzęgła Hydrokinetyczne ze sterowanym wypełnieniem.

Zamiast kombinować z puszczaniem małych prądów – po prostu łączysz wielki, tani i pancerny silnik klatkowy bezpośrednio do sieci (D.O.L.). Silnik natychmiast odpala się z pełną mocą, od razu wchodząc na swoje znamionowe, chłodzone obroty bez przeciążania sieci na długie sekundy.

A co z resztą maszyny, żeby nie zerwało nam kilometra taśmy?

• Za wałem silnika znajduje się wielka, pusta puszka sprzęgła hydrokinetycznego.
• Wał silnika kręci wirnikiem pierwotnym z pełną pompą, ale ponieważ w środku nie ma oleju, sprzęgło w ogóle nie pociąga wału zdawczego przymocowanego do taśmociągu.
• Kiedy silnik już stabilnie pracuje z wielkim zapasem momentu u dołu, powoli otwiera się zawór pompy podającej olej mineralny na łopatki sprzęgła.
• Olej gęstniejąc na łopatkach „miękko” i bezpiecznie zabiera ze sobą wirnik odbiorczy. Możesz regulować, jak wolno maszyna wchodzi na obroty (od zera do 100%), precyzyjnie sterując jedną przepustnicą oleju.

Cały upał z przeciążenia przy ruszeniu przenoszony jest bezpiecznie w olej wewnątrz sprzęgła (które potem idzie na chłodnice wodne). Falownik i silnik elektryczny nawet nie wiedzą, że właśnie rozpędziły górę kamienia.